[SF] " Our Heart ", Yoonho x Junsoo
posted on 26 Aug 2007 00:35 by zaniie[SF] " Our Heart "
Title: " Our Heart "
Couple: Yoonho x Junsoo
Author: zzazzzazz
Rate: PG-13 , เกือบจะ nc
********************
-
-
-
"พี่ยุนโฮ..." เสียงเล็กๆร้องเรียกหา พลางรีบสาวเท้าหมายจะเข้าห้องเจ้าของชื่อที่ว่า
อ๊ะ.... ร่างเล็กหยุดกึก เมื่อได้ยินเสียงหวานของใครบางคนที่อยู่ในห้องนั้น ดวงตากลมโตมองลอดผ่านช่องเล็กๆของประตูที่แง้มไว้...
"ทางซ้ายๆ เร็วๆซิยุนโฮ มันมาแล้ววว"เสียงหวานตะโกนลั่น นิ้วเรียวพยายามกดคีย์บอร์ดอย่างเอาเป็นอาตาย
"อยู่นิ่งๆซิ ฉันมองไม่เห็น" ร่างสูงบ่น แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบคนตัวเล็กกว่าจากด้านหลัง สายตาจับจ้องที่จอคอมพิวเตอร์อย่างไม่กระพริบ
มือขวาบังคับเม้าส์เล็กอย่างคล่องแคล่ว
"ยิงๆๆๆๆ" เสียงเชียร์จากคนด้านหน้าดังขึ้นเป็นระยะๆ
"โอ๊ยยย อยู่นิ่งๆเซ่ ขยับหาอะไรหนักหนา เดี๋ยวได้ตายกันพอดี" เสียงทุ้มบ่น น้ำเสียงบอกได้ถึงความหงุดหงิดเล็กๆ หากแต่สายตาก็ยังไม่ละจากจอ
ก่อนจะจัดการกับเจ้าบอสตัวปัญหาในเกมส์ให้เสร็จสิ้น...
'ตู้มมมมม!!!' เสียงระเบิดดังลั่นห้อง พร้อมกันเอฟเฟคประกอบที่กระจายวูบวาบเต็มหน้าจอ
มือหนายกขึ้นบดบังแสงจ้า โอยย... แสบตาชะมัด
"เย้!!! ชนะแล้วววววว..." แจจุงลุกขึ้นทันที ก่อนจะกระโดดกอดยุนโฮอย่างลืมตัวพลางยิ้มกว้าด้วยความดีใจ ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับท่าทางเด็กๆของแจจุง
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มีใครอีกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ
ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ ร่างเล็กผงะถอยหลัง มือบางสั่นระริกเผลอปล่อยแก้วที่อยู่ในมือตกแตกกระจาย
ก่อนจะวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว...
"เสียงอะไรน่ะ" ร่างสูงกล่าวด้วยความสงสัย ยุนโฮเดินออกมาหน้าห้อง พลางกวาดสายตาไปทั่ว
ก่อนจะสะดุดกับเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่เบื้องหน้า
"มีอะไรเหรอยุนโฮ" แจจุงขมวดคิ้วถามก่อนจะมองยังเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่
"นั่นของจุนซูหรือเปล่าน่ะ..." เลิกเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย หันควับมองยุนโฮที่กำลังเบิกตากว้าง
"จุนซู..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆตามหาคนตัวเล็กอย่างเร่งรีบ
............................
เสียงสะอื้นดังลอดจากประตูบานใหญ่ ทำเอาคนที่ได้ยินหัวใจหล่นวูบ
จุนซูเป็นอะไร...
ร่างสูงเดินตรงมาที่หน้าประตู ก่อนจะเคาะรัวๆอย่างร้อนใจ
"จุนซูใช่มั๊ย... เปิดประตูให้พี่หน่อยนะครับ" ร่างสูงเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะส่องกระจกเพื่อสำรวจความผิดปกติบนใบหน้า
... กลัว... กลัวว่าพี่ยุนโฮรู้ว่าร้องไห้...
... ทั้งๆที่ไม่อยากร้องให้ ...
... ทั้งๆที่ไม่อยากให้เขาวุ่นวายใจ ...
... แต่... มันทำไม่ได้...
... ไม่อยากให้ใครแตะต้อง ...
... ไม่อยากให้เแตะต้องใคร ...
... อยากให้พี่ยุนโฮเป็นของเค้าคนเดียว... คนเดียวเท่านั้น...
จุนซูเปิดประตูบานใหญ่ช้าๆแต่กลับมีมือหนาสอดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ยุนโฮแทรกตัวเข้าห้องก่อนจะปิดประตูแล้วกดล๊อคเบาๆ
แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ ริมฝีปากได้รูปจูบลงบนขมับของร่างบางอย่างแผ่วเบา
"ร้องไห้ทำไมครับ?" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆ ก่อนจะกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำตาร้อนไหลรินอาบแก้มเนียนอีกครั้ง
"ฮึก... ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรฮะ" ร่างเล็กปฎิเสธ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ
"นี่... อย่าโกหกเลยน่า พี่ดูเราออกนะ" ร่างสูงดักคออย่างคนรู้ดี
... แล้วทำไมจะไม่รู้ดีล่ะ... ในเมื่อ จุนซูคือคนที่เค้ารักมากที่สุด...
"ไม่มีอะไรจริงๆฮะ" ร่างบางปฎิเสธเสียงแข็ง พลางยกมือปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ
"นี่... ถ้าเราไม่บอกแล้วพี่จะรู้ได้ยังไงล่ะครับเนี่ย..." ร่างสูงบ่นเล็กๆ นิ้วเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน
"จุนซูไม่รักพี่แล้วเหรอ... ถึงไม่ยอมบอกว่าร้องให้เรื่องอะไร... เห็นพี่เป็นคนอื่นแล้วใช่ไหม?" ร่างสูงตัดพ้อพลางตีหน้าเศร้า
"ไม่ใช่ ไม่ใช่นะฮะ!" เสียงหวานท้วงลั่น พลางก้มหน้าซุกกับอกแกร่งของร่างสูง
... ไม่อยากบอกเลยว่าร้องให้ทำไม ...
... ไม่อยากให้รู้ซักนิด ...
... ไม่อยากให้รู้ว่าหึง... ซักนิดเดียว ...
"งั้นบอกพี่ได้รึยังครับ?"ร่างสูงกระเซ้า
ร่างบางทำท่าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเบาๆ
"ไม่ชอบ..." แล้วก็ไม่ยอมพูดต่อซะดื้อๆ
"เอ้า... ไม่ชอบอะไรล่ะครับ?" ยุนโฮเลิกคิ้ว
นึกจะหยุดพูดก็หยุดเลยซะงั้นคนเรา
"ไม่ชอบ... พี่แจจุง" ร่างเล็กตอบเสียงอู้อี้ พลางซุกหน้าชิดกับอกแกร่งยิ่งกว่าเดิม
"ห๊ะ? ไม่ชอบแจจุง... อะไรของเราเนี๊ยะ??? " ร่างสูงยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่...
เห็นติดกันหนึบเป็นตังเมขนาดนั้น ไปเป็นอริกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...
"ไม่ใช่... ไม่ได้ไม่ชอบพี่แจจุง แต่... ไม่ชอบให้พี่อยู่กับพี่แจจุงสองต่อสองต่างหาก" คนตัวเล็กตอบเสียงอู้อี้ ก่อนจะแผ่วเบาลงในประโยคหลัง
"อ้อ... เราหึง... ว่างั้น?" เอ่ยทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ
คนในอ้อมกอดเงยหน้าพร้อมกับส่งค้อนวงโตให้ แก้มใสพองลมอย่างงอนๆ
ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับท่าทางน่ารักของคนตัวเล็ก
"ไม่ได้หึงซักหน่อย"
"หึงสิ เราน่ะ หึงพี่ชัดๆเลย"
"ไม่ได้หึงนะ!"
"หึง!!"
"ป่าวหึงซะหน่อย!!"
"หึงชัดๆ"
"ไม่ได้หะ... อุ๊บ...!!!"
ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็ว มือแกร่งรั้งท้ายทอยเพื่อให้ระยะห่างแนบชิดมากขึ้น
ลิ้นร้อนไล้เลียปากอิ่มไปทั่ว ก่อนจะลุกล้ำเข้าตักตวงความหอมหวานน่าหลงไหล
ละเลียดตามแนวไรฟัน กระพุ้งแก้มนุ่ม ก่อนจะตะหวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กนัวเนีย
ยิ่งลิ้นเล็กพยายามหนีเขามากเท่าไหร่ ยุนโฮยิ่งส่งลิ้นร้อนเข้าลุกล้ำโพรงปากนุ่มอย่างดุดันมากขึ้นเท่านั้น...
"อึก... อื้มม... " มือเล็กขยำเสื้อร่างสูงแน่น จูบอันแสนเร่าร้อนทำให้สติของร่างบางหลุดลอย
ดวงตาหรีปรือ นัยน์ตาสีเปลือกไม้หยาดเยิ้มอย่างที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจทำ ร่างสูงละปากออกเนื่องจากกลัวคนตัวเล็กจะหมดลมหายใจเสียก่อน
กลีบปากช้ำเผยอรับออกซิเจนอย่างโหยหา ก่อนจะตั้งสติแล้วทุบระรัวเข้ากับอกของร่างสูง
"คนบ้า..." ร่างเล็กก่นด่าเบาๆ
"ว่าพี่เหรอห๊ะเรา สงสัยต้องสั่งสอนเด็กดื้อหน่อยซะแล้ว" ยุนโฮยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกดจูบเข้าที่ปากอิ่มอีกครั้ง
ลิ้นร้อนเกี่ยวพันนัวเนียกับลิ้นเล็กอย่างลึกซึ้งอ่อนโยน...
"อื้มมม..." เสียงครางกระเส่าเล็ดลอดออดจากปากแดงช้ำ มือหนากระชับเอวบางให้แนบชิดมากขึ้น ริมฝีปากได้รูปละจากปากอิ่มที่ช้ำจนเป็นสีเชอร์รี่สด
จมูกโด่งรั้นเข้าที่แก้มนุ่ม ก่อนจะเลื่อนมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นเฉพาะตัวของจุนซูที่ทำให้ยุนโฮหลงไหลได้ทุกครั้ง
กลิ่นหอมของสบู่กับแป้งอ่อนๆ น่าอภิรมย์กว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงชวนเลี่ยนกว่าเป็นไหนๆ
"คิ คิ... จั๊กจี้นะ" ร่างเล็กเอ่ยเบาๆเมื่อร่างสูงซุกไซร้ซอกคอของเค้านานเกินไป
มือหนาที่โอบเอวเมื่อครู่เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อของร่างบางอย่างชำนาญ ริมฝีปากหนาจูบสร้างรอยสีกุหลาบที่ซอกคอขาวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
... จุนซูของฉัน ...
... จุนซูของยุนโฮ ...
แขนแกร่งทั้งสองข้างช้อนคนตัวเล็กขึ้นก่อนจะวางเบาๆบนเตียงนุ่ม ร่างสูงขึ้นคร่อมร่างบางอย่างรวดเร็ว
ริมฝีบากหนากดจูบบนปากอิ่มที่ยังคงช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางพรมจูบไปทั่วดวงหน้าหวาน ทั้งแก้มนุ่ม จมูกเรียวเล็ก
คางมน เปลือกตากลมโต ก่อนจะกดจูบเบาๆที่หน้าผากเนียนอย่างทะนุถนอม
"พี่รักจุนซูมากนะครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆข้างหู เล่นเอาคนฟังหน้าแดงวาบอย่างช่วยไม่ได้
"รักพี่ยุนโฮมากกว่าฮะ"ร่างเล็กกระซิบข้างหูร่างสูงบ้าง ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว
คำเพียงหนึ่งคำที่เติมเต็มให้กันและกัน
คำเพียงหนึ่งคำที่ทำให้หัวใจของคนสองคนเป็นสุข
คำเพียงหนึ่งคำที่มีความหมายเหนือสิ่งอื่นใด
แค่คำเพียงคำเดียวเท่านั้น...
แค่คำว่า... ' รัก '
END
ทำไมตัวหนังสือมันซ้อน...
แก้ไม่ได้อ่า T^T
ลูกชิ้นก็เอาแต่ใจตัวเองจัง พี่หมีเค้ารักไม่รู้ไง
หมีอย่าทำน้อยเจ็บนะ ไม่งั้นแม่ฆ่าแกตาย
ปล.รออัพบลอคนานมาก ^^
#1 By yunHO_Prince on 2007-08-26 21:59