IAM INTO YOU

....

เฮ้อออออออออออออออออออออออออ...

 มาแบบนอยๆ...

เข้ามาแล้วเหวอสุดชีวิต...

บลอคกุเป็นอะไรวะเนี่ย???

ยืนไว้อาลัยธีมเก่า2วัน

ทำธีมใหม่แม่งเลย.... ธีมนี้ทำไม่ถึงครึ่งชม.

ไม่รู้จะรีบไปไหน 55555555555555555555

เสียดายธีมเก่าสุดซึ้ง *กรีดร้องโหยหวน*

ไม่มีไรอัพ...

ลงฟิคดีฟ่า...

-----------------------------------------------

Title: Crazy Tonight…
Author: zzazzzazz
Couple: Yoonho x Junsoo
Rating: NC-17
Genre:Yaoi , A/U
Status: จบเถอะ!!!
Author ’s note : วันนี้ฝนตก!! เนื่องจะเฟบมันแต่งฟิค เรทซะด้วย!! 55555
ฟิคป่วงๆ เกิดขึ้นจากความอยากแต่ง(หือ?) รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยประสาเรื่องสำนวนอิโรติก...
แต่มันก็ยังแรดแต่งจนได้ 5555 อ่านแล้วไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจเชิญต่อว่าได้เต็มที่ เฟบเปิดรับทุกคำ
อีกอย่างแต่งตอนมึนๆงงๆ แต่งไม่เก่งแล้วยังเสือกแต่งมาอีกจนได้ 5555555

อยากจะบอกว่ามีแต่เอนซี เพียว!!
เนื้อเรื่องไม่มีฮับ ขอบอกก่อนว่ามันได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้ว (เจ้ยยย ย ยยย)

ใครที่ไม่ชอบอ่านเรทๆปิดได้เน่อ บอกแล้วว่าไม่มีเนื้อเรื่อง NC Only!! 55555








-
-
-



ดวงตากลมโตจดจ้องนาฬิกาแขวนบนผนังอย่างใจจดใจจ่อ

มือเรียวเอื้อมหยิบซาลาเปาที่ซื้อมาตุนไว้เมื่อหัวค่ำยัดเข้าปากทั้งลูกด้วยความหงุดหงิด
ตามด้วยแป๊ปซี่ใส่น้ำแข็งก้อนโตที่หากใครได้ดื่มแล้วคงต้องเย็นชื่นใจ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้เจ้าของร่างเล็กที่นั่งขมวดคิ้วจนผูกกันเป็นโบว์นั้นอารมณ์เย็นลงได้เลย

"ไอ้อ้วนบ้า! ดึกป่านนี้แล้ว ไปไหนของเค้ากันนะ?" ร่างเล็กบ่นกับตัวเอง สายตาที่ทอดมองไปที่ประตูแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

มือถือก็ปิด... จะกลับช้าก็ไม่ยอมโทรมาบอก รู้รึป่าวว่าเขาเป็นห่วง ให้ตายเซ่...

จุนซุละสายตาจากประตูก่อนจะหันไปดูทีวีที่เปิดทิ้งไว้ ตากลมโตที่เคยใสแจ๋วบัดนี้เริ่มหรี่ลง
ปากอิ่มหาวกว้าง ร่างเล็กเริ่มนั่งไม่ไหวจึงขยับตัวลงนอนบนโซฟานุ่ม ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน


-
-
-



มือหนาไขกุญแจห้องอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนใครบางคนที่ป่านนี้คงหลับปุ๋ยอยู่บนที่นอน ก่อนจะสาวเท้าไวๆเพื่อเข้าห้อง

ง่วงจะตายอยู่แล้ว... ไม่อาบน้ำดีกว่า... ร่างสูงเดินผ่านห้องน้ำไปอย่างไม่ใยดี แต่ก็ต้องหยุดลงที่ห้องนั่งเล่น...

ให้ตายสิ... เจ้าตัวยุ่งรอเขาอีกแล้ว... ทั้งที่บอกตั้งหลายทีแล้วว่าถ้าเกินเวลาให้นอนก่อนได้เลยแท้ๆ
ร่างสูงส่ายหัวพลางยิ้มน้อยๆให้กับความน่ารักของคนตัวเล็ก

ยุนโฮก้มลงก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบประคองตัวของจุนซุให้อยู่ในอ้อมแขน หากแต่ยังไม่ทันได้อุ้มขึ้น ร่างเล็กก็ส่งเสียงครางอือก่อนจะลืมตาและลุกขึ้นนั่ง...

"กว่าจะกลับได้นะ..." จุนซูกล่าวอย่างประชดประชัน แก้มใสเริ่มพองลมบ่งบอกถึงความไม่พอใจของเจ้าตัว

"ขอโทษนะครับจุนซู พอดีพี่มีงานด่วนเข้ามาเลยต้องกลับช้า" ยุนโฮชี้แจงเหตุผล ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

"แล้วทำไมไม่โทรมาบอกเล่า?..."

"โทรศัพท์พี่แบตหมดครับ"

"ชาร์ทไม่เป็นหรือไง?"

"เอ้า... ใครเค้าจะพกที่ชาร์ทแบตติดตัวกัน?"

"ยังไงพี่ก็ผิดอยู่ดีแหละ อย่าพยายามแก้ตัวหน่อยเลย ชิ... " จุนซูกล่าวคาดโทษ แก้มใสเริ่มพองลมขึ้นอีกครั้ง มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาตัวเองเบาๆ

"โอเคครับๆ พี่ผิดเอง... ว่าแต่เราจะเข้านอนหรือยัง?"

"อื้อ... แล้วพี่ทานอะไรมาหรือยัง? เดี๋ยวเค้าจะได้ทำให้" จุนซูถามด้วยความห่วงใย

"ยังเลย..." ร่างสูงเอ่ย ก่อนดวงตาเรียวจะฉายประกายระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ออกมา

" แต่... พี่จะทานเดี๋ยวนี้แหละ!" สิ้นเสียง แขนแกร่งก็ช้อนคนตัวเล็กขึ้นอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวไวๆหมายจะเข้าห้อง... ห้องอะไรงั้นหรือครับ? ถามเด็กอนุบาลก็ยังรู้ หึหึ...

"อ๊ะ... ทำอะไรน่ะ!" ร่างเล็กเริ่มโวยวาย มือเล็กทุบรัวเข้าที่อกแกร่ง แต่หมีถึกอย่างยุนโฮหรือจะรู้สึก ขายาวยังคงก้าวไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงที่หมาย...




ร่างสูงยิ้มกว้างทันทีเมื่อถึงห้องนอน แขนแกร่งวางร่างเล็กลงบนเตียงเบาๆก่อนจะขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว

"ทานล่ะคร้าบบบบ!"

"มะ... อุ๊บ..."

ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้พูดอะไร ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนไล้เล็มริมฝีปากอิ่มเบาๆ ก่อนจะสอดเข้ากระหวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างหนักหน่วง ยิ่งลิ้นเล็กพยายามหนีเขามากเท่าไหร่ มันยิ่งกระตุ้นให้ร่างสูงรู้สึกต้องการที่จะช่วงชิงความหวานหอมมากขึ้นเท่านั้น

"อึก... อื้มมม..."

มือเล็กกำเสื้อร่างสูงแน่น ดวงตาหรี่ปรือปรอยลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ

...จุนซูอดไม่ได้ที่จะยอมรับว่ารสจูบของยุนโฮที่มอบให้นั้นทำให้เขาเผลอใจ สติหลุดลอยได้ทุกครั้ง
ทั้งนุ่มนวล อ่อนโยน หากแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน จนเขาแทบละลาย...

"อื้มม..."

ร่างสูงละปากออกก่อนที่คนตัวเล็กนี้จะขาดอากาศหายใจ ตายคาอ้อมอกเขาเสียก่อน
กลีบปากอิ่มช้ำเผยอออกรับออกซิเจนอย่างโหยหา ก่อนจะส่งค้อนวงโตให้อย่างคาดโทษ

"ฉวยโอกาสชะมัด... ชิ..."

ร่างสูงยิ้มน้อยๆ จมูกโด่งรั้นเข้าที่แก้มเนียนนุ่มหนักๆอย่างหมั่นเขี้ยว

"ก็... จุนซูของพี่น่าฉวยโอกาสจะตาย"

ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากที่ช้ำจนเป็นสีแดงสดจากเมื่อครู่อีกครั้ง ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี
มือหนาลูบไล้ตามสีข้างก่อนจะล้วงเข้าใต้สาบเสื้อของร่างเล็ก สัมผัสผิวเนียนนุ่มอย่างเบามือ จากหน้าท้องแบนราบเรื่อยไปจนถึงทรวงอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ริมฝีปากหยักละปากออกจากกลีบปากนุ่ม ก่อนจะซุกไซร้ฝากรอยไว้ทั่วคอขาว ร่างเล็กสะดุ้งทันทีที่นิ้วเรียวสะกิดเบาๆที่ยอดอกนุ่ม มือหนาละออกจากผิวกายเนียนชวนสัมผัส ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อของร่างเล็กแล้วโยนมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

จมูกโด่งสูดดมความหอมพลางส่งลิ้นร้อนชิมความหวานจากผิวเนียนนุ่มอย่างหื่นกระหาย ริมฝีปากหยักกดจูบลงทั่วกาย ลิ้นสากไล้เลียซอกคอ ลากเรื่อยมาตามร่องอก ก่อนจะวกมาลิ้มลองความหวานจากยอดอกสีสวย ลิ้นร้อนไล้เลียช้าสลับไวอย่างรู้งาน ร่างเล็กแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามอย่างลืมตัว เสียงครางกระเส่าดังลอดออกมาจากลำคอขาวไม่ขาด มือเล็กปัดป่ายไปทั่วก่อนจะจิกทึ้งลงบนผ่าปูที่นอนเพื่อบรรเทาความรู้สึกเสียวซ่าน

มือหนาเลื่อนลงปลดกางเกงนอนตัวบางของร่างเล็กออก ก่อนจะสัมผัสลงบนส่วนอ่อนไหวที่ถูกกั้นด้วยผ้าบาง
หากแต่ความรุ่มร้อนนั้นไม่ถูกกั้นสักนิด ส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กเริ่มขยายตัวช้าๆ จนโป่งนูนออกมา
นิ้วเรียวเกี่ยวผ้าบางที่บัดนี้ดูเกะกะเหลือทนออกอย่างว่องไว ริมฝีปากหยักละจากยอดอกสีสวย จูบต่ำลงอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กกระตุกเฮือกทันทีที่ลิ้นเรียวแตะลงบนปลายยอดส่วนอ่อนไหวเบาๆ มือเล็กละจากผ้าปูที่นอน ป่ายเปะปะไปทั่ว ก่อนจะจิกทึ้งลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม

“พี่... อึก... พี่ยุนโฮ...”

โพรงปากร้อนชื้นเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวนั้น ลิ้นร้อนดุดดันอย่างชำนาญการ ก่อนจะขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ

ใบหน้าหวานเริดขึ้น เสียงครางหวานหูดังลอดจากปากอิ่มสีจัดเป็นระยะ ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งสูงของร่างเล็กได้อย่างดี

“อ๊ะ... อ๊า…”

ร่างเล็กกระตุกเฮือก หวีดร้องเสียงสูง ก่อนส่วนอ่อนไหวจะปลดปล่อยความต้องการออกมา ร่างสูงดูดกลืนเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ
…จะรังเกียจได้อย่างไร ในเมื่อ ร่างเล็กคนนี้ ทั้งหวานหอม... ชวนหลงใหล... ยิ่งสัมผัสมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องการมากขึ้นเท่านั้น... อยากจะสัมผัส อยากจะลิ้มลองความหอมหวานซ้ำๆ... ซ้ำแล้ว... ซ้ำเล่า... อย่างไม่รู้จักเบื่อ
ร่างสูงส่งสายตากวาดมองไปทั่วกายของร่างเล็กอย่างหลงใหล ผิวขาวเนียนชวนสัมผัสถูกแต่งแต้มด้วยรอยรักสีกุหลาบที่เขาสร้างไว้ แก้มขาวเนียนระเรื่อสีจัดจนเห็นได้ชัด ดวงตาใสหรี่ปรือปรอยดูเย้ายวนจนยุนโฮแทบคลั่ง

“อะ... อย่า... มอง...”
เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังใช้สายตาโลมเลียกายของเขา

แก้มร้อนไปหมด... ร้อนจนตัวจุนซูเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร... เป็นเพราะความเขินอาย... หรือความรุ่มร้อนในสัมผัสนั้นที่ร่างสูงมอบให้…

ดวงตาใสหรุบต่ำลง ด้วยกลัวว่าหากสบตาแล้วแก้มของตัวเองคงร้อนยิ่งกว่า ร้อนจนจวนลุกไหม้... ร้อนจนทนไม่ไหว... ร่างสูงยิ้มกับท่าทางไร้เดียงสาของร่างบางนั้น หลังมือคร้ามแดดแตะลงบนแก้มนุ่มเบาๆ

“ร้อนจัง... อายเหรอครับ?”
เอ่ยเสียงนุ่มแกมล้อเลียน ดวงตาเรียวฉายแววประกายวิบวับ จุนซูของเขาช่างน่ารัก น่ารักจนอยากจะแกล้ง... อยากแกล้งให้มากกว่านี้อีก...

ปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากอิ่มที่ช้ำจนบวมตึงด้วยฝีมือของเขาอีกครั้ง ลิ้นร้อนชื้นไล้เล็มกลีบปากบวมตึงช้าๆ เค้นคลึงเบาๆ ก่อนจะล่วงล้ำเข้าตักตวงความหอมหวานอีกครั้ง โพรงปากนุ่มร้อนชื้น ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดไปมาตามการชักจูงของเขาอย่างไร้เดียงสา ความหวานหอมนุ่มลิ้นยังคงไม่สร่างซา แม้เคยลิ้มลองมาแล้วมากมายจนนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่ทำให้ร่างสูงรู้สึกเบื่อหน่ายได้เลย กลับยิ่งต้องการลิ้มลองซ้ำๆ ฉกชิมความหวานอยู่อย่างนั้น จนกว่าจะพอใจ
ปากหยักละจากกลีบปากแสนหวาน ลิ้นร้อนแลบเลียทั่วริมฝีปากช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาร่างบางอายม้วน

“อร่อยจังครับ...”

แก้มเนียนสีจัดและร้อนขึ้นกว่าเดิม... ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกำลังเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ราวกลับว่าจะหลุดออกมา นี่กะจะทำให้แก้มเขาระเบิดเลยใช่มั๊ยเนี่ย... รู้ว่าอาย ยังจะแกล้งอยู่ได้...

เหมือนร่างสูงจะอ่านความคิดของร่างเล็กออก ปากหยักยะยิ้มน้อยๆ ก่อนจมูกโด่งจะรั้นเข้าที่แก้มนุ่มนิ่ม มือหนาลูบไล้ก่อนจะเลื่อนต่ำลงช้าๆ นิ้วเรียวแตะลงบนส่วนอ่อนไหวของร่างบางอีกครั้ง ทีละนิ้ว... ก่อนจะรวบรัดจนครบหมดทุกนิ้ว มือหนาขยับช้าเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะเร่งจังหวะ ถี่รัวขึ้น... และเร็วขึ้น...

สะโพกกลมกลึงแอ่นรับสัมผัสอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงครางหวานหูดังขึ้นอีกครั้ง... เล็บมนจิกลงบนหลังแกร่งเพื่อระบายความรู้สึก... ทั้งอึดอัด... ทรมาน... เสียวซ่าน... ความต้องการที่จะปลดปล่อยของร่างเล็กมีมากขึ้น จนพุ่งสูงอีกครั้ง...

“อึกก... อ๊า....”

สะโพกมนกระตุก ก่อนจะปลดปล่อยของเหลวสีน้ำนมออกมา... นิ้วเรียวปาดของเหลวนั้นจนชุ่ม ก่อนจะแตะลงบนปากทางสีชมพูคับแคบ นิ้วเรียวแทรกเข้าภายในช้าๆ...

“ฮ้า... อึก... อ๊ะ... ”

เสียงครางหวานหูยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ เล็บมนจิกข่วนลงบนหลังแกร่ง ดวงหน้าหวานสะบัดไปมาอย่างทรมาน

“อึก... เจ็บ...”

น้ำใสเอ่อคลอดวงตาเรียว ดวงหน้าหวานสะบัดไปมาก่อนจะซุกเข้าที่อกแกร่ง เสียงครางลอดลำคอขาวยังคงดังไม่ขาด
...ถึงจะเคยมีความสุขร่วมกันมาแล้วหลายครั้ง แต่จุนซูก็ยังไม่เคยชินสักที ทั้งเจ็บ ทั้งเขิน ทั้งอาย...

ร่างสูงใช้มืออีกข้างที่ว่างเชยคางคนตัวเล็กให้เงยหน้ารับจุมพิตแสนหวาน ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ
“ไม่ต้องเกร็งนะครับจนซู” สิ้นเสียงยุนโฮก็ไม่วายเป่าลมร้อนและขบติ่งหูเล็กเบาๆ
ร่างสูงเริ่มขยับนิ้วเป็นจังหวะเนิบนาบ เพื่อให้คนตัวเล็กนั้นชินกับสัมผัสเสียก่อน ก่อนจะส่งนิ้วที่สองเพิ่มเข้าไป แล้วเร่งจังหวะเพิ่มขึ้น

“อ๊ะ อ๊า...”

ดวงหน้าหวานเริดขึ้น แขนเล็กเกาะไหล่แกร่งแน่น พลันต้องสะดุ้งสุดตัวทันทีที่นิ้วเรียวของร่างสูงสะกิดจุดกระสัน ร่างเล็กหลับตากอดร่างสูงแน่น กลีบปากอิ่มเม้มสนิทเพื่อกลั้นเสียงน่าอาย ก่อนจะซุกอกแกร่งเพื่อซ่อนใบหน้าที่บัดนี้ขึ้นสีจัด

ร่างสูงเห็นกริยาน่ารักของร่างเล็กนั้นยิ่งอยากแกล้ง นิ้วเรียวกดย้ำซ้ำๆ จนทำให้ร่างเล็กหลุดหวีดเสียงน่าอายออกมาจนได้ มือเล็กทุบที่หลังร่างสูงอย่างคาดโทษ

ร่างสูงรั้นจมูกโด่งเข้าที่แก้มนุ่มนิ่มก่อนจะจูบลงบนขมับเบาๆ ในขณะที่นิ้วยังคงทำงานของมันได้ดี...
ร่างสูงถอนนิ้วออกก่อนจะจัดการถอดอาภรณ์ของตนเอง มือหนาจับขาเรียวแยกออกกว้าง พลางแทรกตัวเข้าไปอย่างชำนาญ ส่วนแข็งขืนที่รอการปลดปล่อยของร่างสูงนั้นค่อยๆแทรกเข้าไปภายในอย่างช้าๆ

“ไม่ต้องเกร็งนะครับคนดี...” กระซิบข้างหูพลางจูบขมับให้ร่างเล็กผ่อนคลาย มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกับยอดอกสีสวยก่อนจะเค้นคลึงเบาๆทั้งสองข้าง ร่างเล็กครางอืออย่างไม่เป็นภาษา ไม่นานนัก ร่างสูงก็แทรกเข้าไปได้จนสุด ยุนโฮเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะขยับเข้าออกอย่างช้าๆ

“อ๊ะ... อ๊า...”

ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ก่อนมือหนาจะจับขาเรียวพาดไหล่ก่อนจะเสือกไสกายเข้าออกอย่างถี่กระชั้น ร่างเล็กครางลั่น ดวงตาหรี่ปรือเย้ายวนจนยุนโฮแทบทนไม่ไหว

ให้ตายสิ... ยิ่งกินยิ่งไม่เคยอิ่ม... ยิ่งสัมผัสยิ่งหลงใหล...

ลมหายใจของร่างเล็กถี่กระชั้นจนขาดห้วง กลีบปากสีหวานเผยอออกเพื่อช่วยให้ตนหายใจสะดวกขึ้น ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงเข้าครอบครองกลีบปากแสนหวานทันที ลิ้นร้อนส่งเข้าไปในโพรงปากอ่อนนุ่มอย่างรวดเร็วก่อนจะละออก มือหนานั้นจับประคองสะโพกของร่างเล็กและเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ร่างบางแอ่นสะโพกรับอย่างเสียวซ่าน ดวงหน้าหวานสะบัดไปมา

“อ๊า...”

ร่างเล็กหวีดเสียงสูงสั้น ทันทีที่ถึงจุนสูงสุด คลื่นควานร้อนนั้นส่งผ่านท้องน้อย ทะยานสู่สวนปลาย ก่อนจะปลดปล่อยออกมา ร่างสูงเร่งจังหวะอีกเพียงสองสามครั้งพลันจุนซุก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งวาบไปทั่วช่องท้อง

เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นหากแต่ไม่สามมารถแยกออกได้ว่าเป็นของใคร ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างร่างเล็ก แขนแกร่งโอบกอดให้คนตัวเล็กกว่านั้นซบลงบนอก จมูกโด่งสูดดมความหอมจากกลุ่มผมสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน ร่างเล็กค่อยๆผล็อยหลับช้าๆ เปลือกตานั้นปิดสนิทลง


“ฝันดีนะครับ” เสียงทุ้มแฝงด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ปากหยักจุมพิตลงเบาๆที่เปลือกตาบาง ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยอีกคน








ความรัก... ยากที่จะเข้าใจ...
หากแต่ความรักนั้น... สัมผัสได้ด้วยสิ่งที่เรียกว่า "หัวใจ"




End



----------------------

Talk : ฮ่า.... รู้เรื่องกันป่าวเนี่ย?... บทจะจบมันก็จบกันง่ายๆอย่างนี้แหละ 55555
จริงๆแล้วแต่งไว้ตั้งแต่เดือนก่อน... แต่มันไม่เสร็จ ทั้งฟิคทั้งตัวละคร (ทำไมมันส่อเยี่ยงนี้...)
กลับมาต่อเมื่อสองสามชั่วโมงที่แล้วมั้ง อารมณ์มันไม่ประติดประต่อ... ดูอาจจะวกวนเพราะระยะเวลาแต่งมันห่างกันนานมาก

รู้สึกว่าแต่งได้แต่หวานๆไงไม่รู้... น้ำตาลในเลือดสูง... เรื่องนี้พยายามลดแล้วนะฮะ... *ฮา*


สำนวนอาจจะชวนงง ขอถล่มตัวเลยว่าแต่งฟิคไม่ค่อยเก่ง

ผิดพลาดประการใดขออภัยเอาไว้ณ ที่นี้ด้วยครับ...




ป.ล. เจ้กิ๊กไม่รอพรูฟฟิคให้เฟบ ฮืออออ T^T

ป.ล.ล. ไอ้ประโยคสุดท้ายเพิ่งคิดสดเมื่อกี๊ ก่อนกดโพส... มันไม่เกี่ยวกะฟิคหรอกฮะ
แต่เนื่องจากรู้สึกว่าจบแบบสลบเหมือดทั้งคู่มันจะด้วนเกินไป เลยเอามาแปะๆไว้ก็ดี
5555555

ป.ล.ล.ล. เรื่องนี้ลงแค่ไร่ส้มกะบลอคเฟบนะ ไม่ลงบอร์ดฟิค - -" ขี้เกียจ