IAM INTO YOU

เหตุเกิดจาก “ฮูล่าฮูป”



แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างใสบานใหญ่ ม่านที่ควรจะบังแสงเหล่านี้กลับถูกผูกมัดไว้ด้านข้างอย่างเรียบร้อย ไอร้อนบวกกับความสว่างจ้าของแสงทำให้ร่างบางที่หลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มนั้นครางอืออาออกมาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนยามนิทรา แพขนตางอนงามกระพริบถี่บ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นใกล้ตื่นเต็มที่ หากความง่วงงุนยังส่งผลให้เจ้าของร่างบางนั้นซุกใบหน้าไว้กับหมอนนิ่ม พยายามข่มตาให้หลับได้ไม่นานก็ต้องดีดตัวขึ้นเนื่องจากหลับไม่ลง

ตื่นก็ได้วะ...

เรียวปากอวบอิ่มนั้นหาวกว้าง แขนเรียวทั้งสองข้างกางออกเพื่อบิดกายให้กล้ามเนื้อคลายตัว ดวงตาเรียวกระพริบถี่เพื่อปรับภาพให้ชัดเจนก่อนส่งสายตาสำรวจรอบตัว เรียวคิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันอยางสงสัยเมื่อเห็นว่าข้างกายนั้นไร้ซึ่งคนคุ้นเคย
แต่ช่างเถอะ... ไปอาบน้ำดีกว่า...

-
-
-

“ตื่นแล้วเหรอพี่ยูชอน?”

หนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามด้วยโทนเสียงสูงใบหน้าหล่อเกินวัยฉายแววสงสัยอย่างไม่คิดจะปิดบัง ก่อนกลับไปสนใจยังของว่างตรงหน้า

“อือ... ไม่รู้ใครเปิดม่านทิ้งไว้ แสงแยงตาน่ารำคาญ” เอ่ยตอบก่อนเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนมสดขึ้นมาดื่ม
“เออนี่... แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดล่ะ?”

“พี่แจจุงไปเที่ยวครับ ส่วนพี่จุนซูเห็นบอกว่าจะเข้าร้าน”

“แล้ว...”

“พี่ยุนโฮอยู่ที่ห้องทำงาน” กล่าวเสร็จก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าข้างตัวขึ้นมาสะพาย
“ส่วนผมก็จะเข้ามหาลัย... ไปก่อนนะครับ”

“อ่าฮะ... แทคแคร์” เอ่ยตอบพลางยกมือโบกไปมา ส่วนมืออีกข้างก็เก็บกล่องนมเข้าตู้เย็นไว้เช่นเดิม

แล้วเราจะทำอะไรดีเนี่ย?
ชวนยุนโฮไปเที่ยวดีกว่า...

-
-
-

“ไม่ไป” ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมยังจดจ้องบนมอนิเตอร์โดยไม่คิดจะหันมาสักนิด ดวงหน้าคมคายนั้นเฉยชาผิดปกติ

“ไปเหอะ นะๆ” ใช้ลูกไม้ออดอ้อนอย่างที่เคยใช้อยู่บ่อยครั้ง ก่อนโน้มตัวโอบไหล่แกร่งจากด้านหลัง ดวงหน้าหวานซุกเข้าที่ซอกคอ ถูไถไปมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรืออีกนัยนึงก็อ้อนจะขอให้พาไปเที่ยวนั่นแหละ

“ไม่เอายูชอน ออกไปห่างๆได้ไหม ฉันจะทำงาน!”


ฮ่วยยยย!!
เป็นอะไรของเขากันแน่วะ?...

ใบหน้านวลง้ำงอด้วยความขัดใจ ร่างบางลุกพรวดก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน มือบางกระชากประตูปิดดังปังอย่างประชดประชัน

-
-
-

“บ้าเอ๊ย!”

เรียวปากอิ่มสบถออกมาเสียงดังหลังจากที่นั่งจุมปุ๊กบนโซฟามานาน ก่อนจะฟาดหมอนในมือไปมาด้วยความหงุดหงิด นึกซะว่าหมอนเป็นไอ้หมีบ้านั่นก็แล้วกัน มือบางทุบบนหมอนหมีรัวๆเพื่อระบายโทสะจนเหนื่อย
จนแล้วจนรอด ไอ้หน้าหมีก็ไม่ยอมมาง้อกันซักที...

ให้ตายสิ... ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าหมีโข่งตัวเขื่องในห้องทำงานนั่นมันงอนอะไรผมกันแน่?

แกร๊ก...
เสียงเปิดประตูดังแว่วมาให้ได้ยิน เจ้าของร่างบางหันไปมองต้นเหตุของความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนสะบัดหน้าหนี แขนเรียวโอบหมอนนิ่มแน่นพลางครุ่นคิดกับตัวเอง

เจ้าบ้านั่นงอนอะไรเขากันแน่?

เมื่อวานก็ไม่ได้ไปไหนนอกจากอัดรายการที่SBS... กว่าจะอัดเสร็จก็มืดมากแล้ว พอกลับถึงบ้านก็ต่างคนต่างนอน

ไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำอะไรให้งอนกันสักนิด…

แล้วนี่มันเป็นบ้าอะไรของมัน?





“ยูชอน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” เอ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าคมดูเคร่งเครียดจนคนมองหวาดหวั่น ร่างสูงเดินตรงเข้าหาก่อนจะทรุดนั่งบนโซฟานุ่มข้างๆ

“มีอะไร?” ถามเสียงห้วนกลับไป ให้ตายเถอะ อยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก รู้ว่าคนตัวสูงอารมณ์ไม่ปกติ ยังจะไปราดน้ำมันบนกองไฟอีก แต่มันก็อดไม่ได้นี่นา...

“ห้ามเล่นแบบนั้นอีก เข้าใจไหม?!”

“เล่นอะไร?”
ถามกลับไปด้วยความสงสัย เล่นอะไรกัน? เขายังไม่ได้เล่นอะไรเลยนะ
เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนผูกเป็นปม ใบหน้าขาวนวลแสดงออกถึงความสงสัย สงสัยอย่างรุนแรง บอกได้เลยว่าตอนนี้มิกกี้ยูชอน งงเป็นไก่ตาแตกแล้ว...

ยุนโฮทำท่าอึกอักเล็กน้อยก่อนตัดบท
“ช่างมันเถอะ”


หากยังไม่ทันได้ลุกขึ้นเดิน มือบางก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมีอแกร่ง พร้อมทั้งฉุดให้นั่งลงเหมือนเดิม

“อะไรของนาย พูดให้มันเคลียร์หน่อยสิ นายโกรธอะไรฉัน? ทำไมต้องตึงใส่กันด้วย?”
เอ่ยออกมาอย่างอัดอั้น ปลายเสียงสั่นเครือด้วยความน้อยใจ ยังไม่ทันทำอะไรให้ ทำไมต้องโกรธกันด้วยเล่า?

ยุนโฮถอนหายใจออกมา ก่อนจะจรดริมฝีปากได้รูปบนหน้าผากมน
“ขอโทษ ไม่มีอะไรหรอกช่างมันเถอะ...” เอ่ยชิดแก้มนุ่มนิ่ม

ยูชอนผละออกก่อนเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย ความสงสัยยังไม่คลายลงสักนิด มือบางเอื้อมขึ้นจับไหล่แกร่งแล้วเขย่าแรงๆ

“บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ร่างสูงทำหน้าลำบากใจก่อนเอ่ย
“บอกแล้วไม่โกรธกันนะ...”

“ก็อะไรล่ะ?”

“สัญญาก่อน...” ดวงตาคมกริบจ้องให้อีกฝ่ายตอบรับ

“อื้มมมมม~”


“ฉัน... เอ่อ... ไม่ชอบที่นายเล่นฮูล่าฮูปบ้านั่น” เอ่ยเสียงทุ้มต่ำเบาหวิว

“ห๊ะ?!!!” อุทานเสียงดัง ก่อนหรี่ตามองคนตรงหน้า
“หมายความว่าไง?” เอ่ยด้วยโทนเสียงสูงพร้อมเลิกคิ้วขึ้น

“ก็ตามนั้น” ยุนโฮยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ภายในเขากำลังเขิน ใช่เขิน... แต่แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ...

“ฉันไม่ได้อยากเล่นสักหน่อย ก็เค้าบังคับให้เล่นนี่...” ทำท่าครุ่นคิดก่อนดวงตาเรียวเบิกออกกว้าง “ตกลง... นายหึงฮูล่าฮูปหรอกเหรอ?” นัยตาฉายแววตกใจ ก่อนหัวเราะเบาๆ

“ฉันจะไม่โกรธเลย ถ้ามันไม่ไปเสียบตรงนั้น...” เอ่ยด้วยสายตาทะเล้นจนคนถูกมองรู้สึกเสียววูบ

“บ้า!!” ทุบเข้าที่อกแกร่งแรงๆก่อนจะลุกเดินหนี หากแต่คราวนี้เป็นฝ่ายถูกฉุดให้นั่งลงบ้าง ไม่ใช่นั่งบนโซฟา แต่เป็นนั่งตักแทน...

“เพราะนายเป็นของฉัน... ฉันจะหวงนายมันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ?” เอ่ยชิดติดริมหูก่อนแตะปลายลิ้นร้อนลงบนติ่งหูนุ่มนิ่ม หยอกล้อจนพอใจจึงค่อยลากลิ้นสากเรื่อยไปตามซอกคอขาวเนียน ยูชอนหดตัวเกร็งตามสัมผัส แผ่นหลังแนบชิดอกกว้างนั้นสั่นระริก มือบางตีเบาๆบนหน้าตักของร่างสูง ใจจริงแล้วอยากตีให้เนื้อเขียวหากแต่เรี่ยวแรงนั้นโดนดูดกลืนหายไปกับสัมผัสวาบหวามจนหมดสิ้น

“อึก... พอเลยนะคนบ้า”

พยายามจะลุกหนีแต่ก็ถูกแขนแข็งแรงนั้นโอบล้อมไว้ให้อยู่กับที่ มือสากล้วงผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง ลูบไล้เรือนกายเนียนนุ่มอย่างย่ามใจ สัมผัสจาบจ้วงนั้นทำให้ยูชอนเกร็งสั่นส่งเสียงครางอื้ออึงอยู่ในลำคอ กลีบปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น พยายามไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมาก มือแกร่งสัมผัสทั่วอกเรียบเนียนก่อนหยุดหยอกล้อบนติ่งเล็กๆที่กำลังชูชันด้วยอารมณ์หวาม

“อ๊ะ!!...”

ปลายนิ้วเรียวที่บดขยี้ยอดอกนิ่มอย่างรุนแรงนั้นทำให้ยูชอนหลุดเสียงครางออกมา ก่อนจะดังขึ้นเรื่อยๆตามแรงที่ร่างสูงกดลง ปากหยักพรมจูบทั่วเนินไหล่สวย ก่อนวกกลับมางับติ่งหูนุ่มนิ่มให้คนตัวบางสะดุ้งเล่น

มือแกร่งละจากยอดอกแสนหวานมาปลดอาภรณ์ส่วนล่างของยูชอนอย่างชำนาญ ฝ่ามือร้อนทาบทับลงบนส่วนอ่อนไหวแสนน่ารักช้าๆ คนถูกแกล้งครวญครางทรมาน เสียงหวานลอดผ่านปากอิ่มที่เผยอออกราวกับอ้อนวอนให้เลิกแกล้งกันสักที ยุนโฮหัวเราะในลำคอก่อนจะกอบกุมไว้เต็มฝ่ามือ ทั้งบีบทั้งเค้นคลึงจนคนตัวบางแทบขาดใจ มือร้อนสาวขึ้นลงเป็นจังหวะ ยูชอนผ่อนลมหายใจที่ขาดห้วง หากเสียงครางหวานหูก็ยังมีให้ได้ยินเรื่อยไป

“อืออ ... ยุนโฮ” ร่างบางเกร็งสั่นส่งเสียงครางกระเส่าดังกว่าเดิมทันทีที่ยุนโฮเร่งจังหวะ มือสากร้อนนั้นทำให้เรือนกายเนียนร้อนขึ้นจนราวกับจะลุกไหม้ ยูชอนเอ่นสะโพกรับสัมผัสก่อนกระตุกปล่อยเสียงครางหวิวเมื่อหยาดความสุขนั้นทะลักออกมาจากส่วนปลาย

“อ๊า~...”

หากยังไม่ทันได้พักหายใจก็รู้สึกถึงสัมผัสชื้นแฉะที่เวียนวนอยู่ตรงช่องทางหลัง นิ้วเรียวแตะวนลงบนปากทางก่อนจะแทรกสอดเข้าไป จากหนึ่งเป็นสอง จากสองป็นสาม นิ้วเรียวทั้งสามนิ้วกำลังเวียนวนอยู่ภายใน ผนังนุ่มกระตุกถี่ตอดรับ

“อืออ... อึก... ยะ ยุนโฮ…” เสียงสั่นกระเส่าหวานหูจนอารมณ์ของคนถูกเรียกพุ่งสูงกว่าเดิมหลายเท่าตัว ปลายนิ้วหมุนวนก่อนกดย้ำลงบนจุดกระสันต์ที่ทำให้ยูชอนสะดุ้งกระตุกสะโพกขึ้นพร้อมทั้งส่งเสียงครางดังลั่น

“ฮ้า!~…”

เสียงครวญครางหวานหูนั้นทำให้ยุนโฮแทบทนไม่ไหว และแน่นอน เขาจะไม่ทนอีกต่อไป แขนแกร่งโอบอุ้มพลิกให้คนบนตักหันมาเผชิญหน้ากัน ริมฝีปากหยักสวยกดจูบหนักลงบนกลีบปากแสนหวาน ปลายลิ้นร้อนชื้นไล้เล็มกลีบอวบอิ่มก่อนดูดดุนเค้นคลึงอย่างย่ามใจ ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบอ่อนช้ำสีสดเข้าตักตวงความหวานนุ่มลิ้นภายใน เรียวลิ้นชื้นกระหวัดเกี่ยวพันลิ้นนุ่มไปมา รสจูบหวานซ่านทำให้คนบนตักนั้นครางอืออาในลำคอ ยุนโฮละจูบออกมาให้คนรักได้หายใจบ้าง

“ช่วยหน่อยนะครับ” เบียดกระซิบชิดริมหูก่อนเป่าเบาๆให้ขนลุกซู่ ยุนโฮยิ้มอย่างพอใจทันทีเมื่อแขนเรียวโอบยึดไหล่กว้างเป็นที่มั่น ยูชอนยกสะโพกขึ้นแล้วกดลงให้ส่วนแข็งขืนแทรกสอดเข้าไปภายในช้าๆ เขาครางอืออาในลำคอพลางดูดดุนหัวไหล่กว้างเพื่อระบายอาการจุกเสียด

“อะ อึก... อื้อ... ละ ลึกจัง...” ยุนโฮจุดยิ้มทันทีที่ได้ยิน มือแกร่งจับเอวค่อดกระชับแน่นก่อนจะกดลงโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัว

“อ๊าาาา~… คนบ้า!~” เสียงครางยาวตามด้วยคำก่นด่าจากยูชอนทำให้เจ้าของร่างสูงยิ้มกว้างอย่างถูกใจ จมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่มนิ่มซุกไซร้ไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว

“ขยับสิครับ” มือบางทุบลงบนไหล่กว้างของคนขี้แกล้งไปหนึ่งอัก ก่อนยึดเป็นหลักเพื่อทรงตัว เอวค่อดกิ่วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ กลีบปากอิ่มช้ำเม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียงที่กำลังสั่น แขนแกร่งโอบรอบเอวบางเพื่อช่วยอีกแรง ในขณะที่มืออีกข้างนั้นส่งนิ้วให้ยูชอนดูดดุนเพื่อระบายความเสียวซ่าน

ยุนโฮขบกรามแน่นเมื่อผนังนุ่มตอดรับเขาเป็นอย่างดี เสียงคำรามในลำคอบ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นกำลังรู้สึกดีมากแค่ไหน แขนแข็งแรงโอบกระชับเอวค่อดช่วยเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ในขณะเดียวกันก็กระแทกสะโพกสวนทางขึ้นด้วยเช่นกัน เรือนกายสีระเรื่อด้วยอารมณ์แห่งราคะนั้นโยกไหวไปมาตามจังหวะที่คนตัวสูงชักนำ

โรมรัน... ฟาดฟันกันจนถึงขีดสุด กายบางเกร็งสั่นระริกหวีดร้องเสียงหวิว ภายในกระตุกตอดรับถี่ระรัว มือแกร่งกระชากเอวบางเข้าหาหนักๆเพียงสองสามครั้งก็ปล่อยกระแสน้ำอุ่นเข้าไปภายใน เจ้าของร่างระทวยบนตักก็ปลดปล่อยออกมาบนหน้าตักของเขาเช่นกัน

ยูชอนซุกลงบนซอกคอแกร่งพร้อมทั้งหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างสูงกดจมูกโด่งลงบนเรือนผมนิ่มก่อนลูบไล้เบาๆ เรียวแขนแข็งแรงโอบอุ้มคนตัวบางขึ้นในขณะที่ส่วนนั้นยังคงเชื่อมกันอยู่ ก่อนก้าวยาวโดยที่จุดหมายคือห้องนอนของเขาและยูชอน

ริมฝีปากได้รูปจุดยิ้มอย่างพอใจอีกครั้ง